Louisa Jacobson jest tu, tam, wszędzie – w kinie w nowej, modnej komedii romantycznej Celine Song Materialiści na ekranach telewizorów w trzecim sezonie nominowanego do nagrody Emmy dramatu historycznego HBO Pozłacany wiek , a teraz na scenie w off-broadwayowskiej produkcji Emmanuelle Mattana Trofeum Chłopców . Zakres? Tak, Jacobson to ma, co czyni ją jednym z najbardziej ekscytujących talentów nowej generacji, jakie pojawią się dzisiaj.
Możliwość zagrania zupełnie różnych postaci w trzech różnych projektach, które ukazują się w odstępie kilku dni, jest dla Jacobsona prezentem. Nie często początkujący aktorzy mogą tak ekspansywnie napinać mięśnie aktorskie na tak wczesnym etapie swojej kariery. Chociaż ledwo miała czas, żeby to wszystko przemoknąć pomiędzy kolejnymi seriami prasowymi Materialiści I Pozłacany wiek I previews for Trofeum Chłopców , nie umknęła jej rzadkość tej chwili.
Jacobson, córka Meryl Streep i rzeźbiarza Dona Gummera, najmłodsza z czwórki rodzeństwa, która zrobiła karierę artystyczną, dosłownie urodziła się, aby to robić, co widać w jej elektryzujących występach, niezależnie od tego, czy jest młodą kobietą podważającą XIX-wieczne normy społeczne, przyszłą panną młodą zastanawiającą się, czy małżeństwo naprawdę jest dla niej, czy pewnym siebie dorastającym chłopcem radzącym sobie z presją męskości i norm płciowych.
W poniedziałkowy poranek pod koniec czerwca spotkaliśmy się z Jacobson, aby porozmawiać o jej doniosłym lecie.
(Źródło zdjęcia: Hediego Stantona ; Stylizacja: sukienka Dries Van Noten; Klejnoty Sauera)
Tylko w czerwcu zagrałeś w trzech bardzo różnych projektach, zarówno pod względem tonalnym, jak i średnim (film, telewizja i teatr). Czy możesz mi opowiedzieć trochę o swoim podejściu do podejmowania nowych projektów? Co naprawdę się dla Ciebie liczy/przemawia na tym etapie Twojej kariery?
Nadal jestem na etapie mojej kariery, na którym muszę brać udział w przesłuchaniach do każdej pojedynczej rzeczy, a jako aktor nie masz tak dużej kontroli nad tym, co zrobisz dalej, i zawsze zadajesz sobie pytanie: „Kiedy będzie moja następna praca?”. Czasami więc dziwnie jest być wybrednym, gdy mówisz: „Wykorzystam każdą nadarzającą się okazję”, ale ogólnie wiem, że warto spróbować wziąć udział w przesłuchaniu, jeśli materiał wyskoczy mi z głowy i jeśli podczas czytania w moim mózgu pojawią się iskry kreatywności. Zazwyczaj tego typu rzeczy są naprawdę szczerym i przekraczającym granice portretem życia oraz rzeczy, na które albo nie chcemy patrzeć, albo których nie możemy zobaczyć, i właśnie to mi się podobało w filmie Celine Song [ Materialiści ] Jest niezwykle szczerą reżyserką, a jej poczucie humoru jest mocno zakorzenione w tragedii bycia człowiekiem. Lubię też szukać queerowych historii, zwłaszcza historii queerowych kobiet. Zależy mi na rozpowszechnianiu informacji na ten temat i częstszym opowiadaniu tych historii, ponieważ uważam, że należy je opowiedzieć.
Dorastałeś w domu artystycznym. Jak bycie najmłodszym z rodzeństwa wpłynęło na Twoją decyzję o karierze aktorskiej?
To był ogromny dar otaczać się w moim domu artystami od najmłodszych lat. Nawet mój brat w pewnym momencie swojego życia chciał grać, ale zamiast tego wybrał muzykę, a mój tata jest rzeźbiarzem. Oboje moi rodzice byli bardzo utalentowani, zdeterminowani i naprawdę oddani swojemu rzemiosłu, więc dorastanie w domu, w którym sztuka naprawdę traktowała sztukę jako priorytet i poważnie traktowało ją jako powołanie, było inspirujące. Z tego powodu nasza wyobraźnia zawsze pracowała na szalonym poziomie. Zabawa jest niezbędna. Leży u podstaw teatru i nieustannie angażowaliśmy się w tego rodzaju wyimaginowaną zabawę, niezależnie od tego, czy było to wspólne przebieranie się, czy potem wystawianie przedstawienia. To znaczy, posunęliśmy się nawet do pobierania opłat za bilety przy wejściu. Mieliśmy systemy kasowe. To było naprawdę niesamowite. Jestem pięć lat młodsza od mojej siostry, która jest mi najbliższa. Więc zawsze rządzili, ale podobało mi się to. To był po prostu genialny i inspirujący sposób na dorastanie, który nigdy mnie nie opuścił. Po prostu zostało. Kiedy jesteś taki młody i robisz to tak wcześnie, to nie zniknie. Szacunek dla niego nigdy nie gaśnie. Nie dla mnie.
Rozpocząłeś karierę zawodową w teatrze, zanim zacząłeś grać na ekranie Pozłacany wiek . Dlaczego uznałem, że to właściwy moment/projekt na dokonanie tej zmiany? Jak to wyglądało w twoim przypadku, jeśli chodzi o twoje doświadczenia jako aktora?
Skończyłam szkołę teatralną w 2019 roku i radziłam sobie Romeo i Julia w Old Globe zaraz po tym, jak ukończyłem studia. To była piękna produkcja i niesamowita rzecz, którą mogłem zrobić. Grać Julię to jak wymarzona rola. Zrobiłem to i dostałem się na przesłuchanie Pozłacany wiek . Oczekuje się, że skończysz studia i będziesz po prostu próbował znaleźć pracę tam, gdzie jest. Nie ma tak naprawdę znaczenia, czy dzieje się to na scenie, czy na ekranie, czy coś w tym rodzaju. Myślę, że decyzja o wyborze przesłuchania Pozłacany wiek było czymś oczywistym. Byłem niezwykle podekscytowany faktem, że był to Julian Fellowes. Byłem taki Opactwo Downton fanem, kiedy ukazał się po raz pierwszy. Oglądałem ten program z nabożnością i tak naprawdę nie wiedziałem nic o tym okresie w historii Nowego Jorku, co jest szalone, ponieważ tak naprawdę to wtedy miasto, jakie znamy, zostało zbudowane i ukształtowane. Oczywiście, że pójdę na to przesłuchanie.
I finally landed the role in September of 2019, and we were supposed to start filming March 2020. [Because of the COVID-19 pandemic], it was basically a full year from when I was cast and when we began shooting. I think the pandemic was an interesting way to experience my first TV show. It came with a lot of challenges, but those challenges were quite fruitful, and it's just been such a master class really.
Jonathan Bailey powiedział mi kiedyś, że powrót na scenę zawsze był dla niego twórczym resetem. Czy czujesz podobnie?
Sto procent. To całkowicie uziemia. …Co jest cudownego w pracy Pozłacany wiek jest to, że wszyscy aktorzy są aktorami teatralnymi – większość z nich. Nawet ci, którzy nimi nie są, wciąż mają w sobie ducha aktora teatralnego. To niezwykle tętniąca życiem i wspierająca społeczność, i myślę, że sama możliwość powrotu do tego przypomina mi, dlaczego to, co robię, i jaki jest tego aspekt społeczny. Ten rygor, sama szansa na wykorzystanie w ten sposób mojego ciała w przestrzeni, daje ogromną satysfakcję. Czasami w telewizji można odnieść wrażenie… nie chcę powiedzieć, że powstrzymuje, ale poczucie kontroli jest przydatne, zwłaszcza w telewizji. Pozłacany wiek bo trzeba przestrzegać zasad etykiety czasu, sztywnych zasad zachowania i trzymać się scenariusza. Być wolnym w tych ciasnych królestwach to wspaniałe wyzwanie.
Myślę, że to przygotowało mnie do dalszej pracy w teatrze i wchodzenia na arenę filmową. Wymaga to takiej sprawności technicznej, która jest pomocna. Ale teatr to takie miejsce, w którym można się uziemić. Uwielbiam do tego wracać. W zeszłym roku byłem asystentem w sztuce mojego przyjaciela w Vineyard, Gatunki inwazyjne i nawet samo bycie zaangażowanym po drugiej stronie było tak cudowne, że mogłem wrócić do społecznościowego aspektu aktorstwa.
Trzy sezony Pozłacany wiek , czego granie w Marian nauczyło Cię o sobie?
Myślę, że istnieją podobieństwa między mną i Marianem. Ona bardzo urosła i mam wrażenie, że ja też. To znaczy, to w pewnym sensie idealne, że podszedłem do tego taki zielony, ponieważ ona przyjeżdżała do Nowego Jorku taka zielona, z szeroko otwartymi oczami, taka nowa w tym wszystkim. Więc w pierwszym sezonie jest bardziej naiwna i niepewna siebie. Próbuje odnaleźć swoje miejsce we współczesnym, nowym świecie, w tym mieście. Ale teraz, kiedy spotykamy ją w sezonie 3, jest bardziej twarda i pewna swoich wyborów. Częściowo dzieje się tak dlatego, że została poddana próbie emocjonalnej i społecznej. Dzięki tym doświadczeniom rozwinęła silniejsze poczucie siebie i nie szuka już innych ludzi, którzy określiliby jej ścieżkę. Zaczyna po prostu ufać własnemu instynktowi. Myślę, że mogę się z tym bardzo utożsamić podczas mojej podróży od ukończenia szkoły teatralnej do miejsca, w którym jestem teraz.
Z kim najbardziej zbliżyłeś się w serialu?
O Boże. Mam na myśli Denée, absolutnie ją kocham. Jest naprawdę ważną osobą w moim życiu, ponieważ razem przeszliśmy przez ten serial w tak szalonych czasach – podczas pandemii i strajku [scenarzystów] – więc w ten sposób wspólnie pokonaliśmy trudne wody. Ben Ahlers, który gra Jacka [Zdrajcę], i ja poznaliśmy się w… Chcę powiedzieć, że był to rok 2017 lub 2018 na festiwalu teatralnym w Williamstown. Graliśmy razem sztukę i latem 2019 roku napisał do mnie SMS-a i powiedział: „Hej, właśnie wróciłem z przesłuchania do serialu HBO pt. Pozłacany wiek, I they're still casting Marian, I I think you would be really good for it.' I was like, 'Well, funny enough, Ben, I just got out of my second callback, so keep your fingers crossed.' And then we both ended up getting cast in it, I it was just one of those brilliant, lovely moments. We've been able to hone in on our friendship I get tighter I tighter, I he's just so lovely. I love him so much.
Musimy porozmawiać Materialiści . Wygląda na to, że zakończenie wielu ludzi zmartwiło. Jakie jest Twoje zdanie na ten temat? Jak myślisz, co to mówi o współczesnych randkach i relacjach między płciami?
Są uzbrojeni. O mój Boże, to takie zabawne. Rozumiem. Myślę, że chcielibyśmy odejść od filmu, którego historia byłaby w stylu: „To ma dla mnie sens”. To jasne. To wybór moralnie słuszny lub taki, który na papierze ma największy sens. Ale myślę, że ciekawiej jest odejść od projektu w stylu: „No cóż, niekoniecznie był on koniecznie zawiązany w zgrabną kokardkę i daje mi to do myślenia o moich własnych wyborach”. Myślę o pytaniach, które chodzą mi po głowie, kiedy rozważam związanie się z kimś, i myślę, że nie chcemy patrzeć na te rzeczy w sobie, ale musimy i może właśnie o to ludzie się złoszczą. Nie konfrontują się ze swoimi sprawami.
Dokładnie. Dobrze jest czasami stawić czoła wyzwaniom.
To jest jak Trofeum Chłopców . Nie kończy się ładnie zawiązanym w kokardkę. Myślę, że sprawia to, że czujesz się nieswojo, bo nie wiesz, jak się czuć. Chcemy, żeby powiedziano nam, jak się czuć, ale myślę, że opowiadanie historii jest o wiele silniejsze, jeśli musisz to rozgryźć sam. I jeszcze ta zabawna rzecz Materialiści czy czuję się jak Charlotte, moja bohaterka w tym filmie, jakby Marian została przeniesiona z 1883 do 2025 roku. Kiedy dostałem tę rolę, pomyślałem: „Czy zostanę obsadzony na typie?” To tak, jak z kobietami, które nie wiedzą, czy chcą wyjść za mąż, albo mają wątpliwości co do małżeństwa, jak zimne stopy. To zabawne, ponieważ nawet w 2025 roku kobieta pyta: „Dlaczego decyduję się wyjść za mąż za mężczyznę?”. Mogę zrobić ze swoim życiem cokolwiek innego. Dlaczego to robię? Dlaczego nadal podążam tą tradycyjną ścieżką i czy robię to, bo tak robią ludzie? To takie fascynujące.
Kiedy myślisz o małżeństwie i zalotach Pozłacany wiek period, it was strategic. It was a business transaction, especially in upper-class circles, and love was just a bonus but not a priority. There were so many unspoken expectations and social roles that dictated who you could marry and be with and choose and how quickly and under what terms, and women had very little agency. Marian struggles so hard against that. She wants to choose love, not convenience, not status, which is a bold position to take in that era, and I don't think Charlotte is that different.
Co takiego w podejściu Celine Song do komedii romantycznej naprawdę do ciebie przemówiło?
Uważam, że podważyło to oczekiwania wobec komedii romantycznej i uważam, że było to naprawdę interesujące. Poza tym oczywiście uwielbiam Celine Song. Oglądałem Poprzednie życia cztery razy, kiedy się ukazała, i bardzo się ucieszyłam, że to także trafiło do obiegu nagród, ponieważ jest złożona, ale jest to wiarygodna i przystępna historia o miłości i utraconej miłości, miłości przeszłej i tym, co to znaczy imigracja. Dotyczyło tak wielu ważnych rzeczy, ale poprzez tak wąską historię. Zwykle wydaje się, że filmy biorące udział w konkursie muszą odznaczać się wielkim gestem, ale myślę, że fakt, że jej film został wzięty pod uwagę, był naprawdę fajny, ponieważ ona ma szczególną umiejętność tworzenia naprawdę ludzkich historii, a zawarta w nich złożoność emocjonalna dzięki prostym, pięknym ujęciam wydaje się bardzo wspaniała. Jej DP jest geniuszem. Uwielbiałem z nim pracować.
Zmiana biegu do trzeciego projektu Trofeum Chłopców , to niezwykle interesujący spektakl, ponieważ skupia czterech młodych chłopców przygotowujących się do końcowej debaty pod hasłem „Feminizm zawiódł kobiety” i porusza tematy uprawnień, molestowania i presji ze strony dorastającej męskości, ale grają go queerowe kobiety i/lub niebinarni aktorzy. Jako kobieta queer, co doceniasz w wykorzystywaniu w tych rolach aktorów queer i niebinarnych?
Myślę, że to naprawdę świetne, ponieważ jesteśmy przyzwyczajeni do dragów z przeciąganiem płci męskiej do żeńskiej lub przydzielonego mężczyzny po urodzeniu do kobiety, a to bardzo, przynajmniej w Nowym Jorku i w naszych kręgach, jest to bardzo znany gatunek. Myślę, że to ekscytujące, ponieważ zwykle nie widzimy odwrócenia oporu. Byłem gotowy wziąć w tym udział. Ogólnie rzecz biorąc, po prostu chcę tego więcej. W sztuce zasadniczo zajmujemy się dragiem, więc w tym sensie jest to zabawna eksploracja płci jako performansu poprzez powtarzające się czynności. To znaczy, dosłownie powtarzamy te same czynności każdego wieczoru, ale oczywiście jest to również bardzo ostra krytyka konstrukcji płci. Myślę, że to dzięki tej sztuce rozumiemy przerażające, rzeczywiste konsekwencje męskości i kobiecości, a także te konstrukty i ich zdolność do podtrzymywania szkodliwych systemów patriarchalnych.
Subwersja istnieje nie tylko w obsadzie, ale także w miksie, strukturze spektaklu – zwłaszcza w połączeniu stylizowanej komedii z surowym realizmem. To naprawdę przesuwa granice i podważa oczekiwania widzów… Myślą, że wejdą i zobaczą jedną rzecz, a potem mówią: „O mój Boże, nie wiedziałem, że to zobaczę”. Efekt jest więc bardzo wstrząsający, a po programie wiele osób mówiło, że zapomnieliśmy, że tak naprawdę nie jesteście chłopcami, co jest fascynującym wnioskiem i dodatkowo potwierdza tę teorię dotyczącą płci jako występu. Zasadniczo to świetna okazja, aby rozwinąć się w męskość i pobawić się tymi gestami, które robią chłopcy. To takie satysfakcjonujące. Fajnie jest założyć to jako kostium i ucieleśnić to.
A także postać, ponieważ idzie przez świat i nie zastanawia się dwa razy nad przestrzenią, którą zajmuje, po prostu idzie i nie ma wątpliwości co do swojego talentu, zdolności i tego, co może wnieść do świata. Jest po prostu taki pewny siebie. Po prostu uwielbiałem grać kogoś takiego, ponieważ wymaga to ode mnie zajęcia miejsca i pewności siebie, a wynik jest naprawdę ekscytujący. Ta sztuka wciąż uczy mnie, że nie ma czegoś takiego jak ustalona, wrodzona płeć, męskość i kobiecość – wszystko pomiędzy tymi dwiema rzeczami istnieje w każdym z nas przez cały czas.
Złap Jacobsona na scenie już teraz Trofeum Chłopców , transmisja strumieniowa w HBO w Pozłacany wiek oraz w kinach w Materialiści .
Fotograf: Hediego Stantona
Stylista: Edwarda Bowlega III
Fryzjer: Klara Leonard
Artysta makijażu: Alex Levy
